Victor Osimhen, hayat hikayesini anlattı!
"Kimse adımı bilmemeliydi.
Bunu okuyor olmanız, Tanrı'nın lütfunun kanıtıdır.
Annem ben 2 ya da 3 yaşındayken öldü. Beni kucağında tutmasından başka bir şey hatırlayamayacak kadar küçüktüm. Ben ve 6 kardeşim Lagos'taki bir gecekondu mahallesinde tek odalı bir dairede yaşıyorduk. Adı Olusosun. Belki duymuşsunuzdur. Afrika'nın en büyük çöplüğünün yanında. İnsanlar oraya günde 10.000 ton çöp atıldığını söylüyor. Kimyasal atıklar. Kırık televizyonlar. Aklınıza gelebilecek her şey.
Orası benim arka bahçemdi."
"Futbol oynamaya başladığımda ve krampona ihtiyacım olduğunda, arkadaşlarımla birlikte çöplüğe gider ve arardık.
"Hey, kırık bir Nike buldum. Sol ayakkabı! 8 numara!"
(Bir saat sonra…….)
“Hey, bir Puma buldum!!!! Sağ ayakkabım!!!! 9 numara!!!!!”
O gün şanslı bir gündü. Hepimizin paylaşabileceği bir çift botumuz vardı.
Mahallemizdeki ailelerin çoğu çöplükten çıkan artıkları yeniden satardı, ama ben küçükken babam şoförlük yapıyordu. Annem öldükten sonra işini kaybetti ve bir polis karakolunun mutfağında bulaşık yıkamaya başladı. Bu para kiramızı ödemeye yetmiyordu. 12 yaşlarındayken bir geceyi hatırlıyorum, ev sahibi artık dayanamadı. Dairemizin elektriğini kesti. Yedimiz birden karanlık bir odada oturuyorduk, televizyon yoktu. Hiçbir şey yoktu. Dışarı çıktım ve bir kaldırım kenarına oturdum -gerçekten de bir kaldırım kenarına- ve ağlamaya başladım.
Gökyüzüne baktım ve Tanrı'ya, "Bir çocuk için bu nasıl bir hayat?" diye sordum."
